Materiały Katolickiego Biuletynu Czarnego

 

Z CYKLU: Mieszkaj± obok nas

 

 

 

Naszego dzisiejszego go¶cia nie trzeba nikomu specjalnie przedstawiać - Darek Bak. Spotykamy go co niedzielę na mszy ¶w.,  podczas czytań i gry na gitarze z Iskierkami i z Markiem.

 

Redakcja: Proszę, aby¶ na wstępie powiedział, jak to się stało, że trafiłe¶ do naszej parafii i jeste¶ z nami.

Darek: Trafiłem tu pierwszy raz przypadkowo, kiedy ksi±dz Jerzy (wówczas wikary w ko¶ciele ¶w. Krzyża) został zaproszony na prymicje księdza Ignacego, a potem już na dobre, gdy został ksi±dz Jerzy proboszczem tej parafii. Ponieważ od dawna jako harcerz przyjaĽniłem się z nim, a on opiekował się harcerzami, więc w naturalny sposób trafiłem tutaj. To były lata 86 – 87, takie pocz±tki. Umiałem grać na gitarze, chciałem wzbogacić liturgię mszy ¶w., więc trochę się zaangażowałem. Pomagał mi też Marek Niewiadomski, z którym razem grali¶my. Teraz gram trochę mniej. W każdym razie przez harcerstwo dotarłem do tej parafii.

R: A teraz może powiesz co¶ o swojej pracy. Czy pracujesz tylko jako nauczyciel religii, czy masz jeszcze inne Ľródła dochodu?

Darek: Obecnie pracuję tylko jako katecheta w Zespole Szkół Technicznych „Mechanik” w Jeleniej Górze. Teraz będzie już pi±ty rok. Mogę się pochwalić, że jestem już nauczycielem mianowanym. W lipcu zdałem egzamin. Tak więc osi±gn±łem jaki¶ szczebel awansu zawodowego. Co będzie dalej, przyszło¶ć pokaże.

R: A jak wygl±da Twoja działalno¶ć w Towarzystwie Brata Alberta?

Darek: Na razie jeszcze jest niewielka. Kiedy dowiedzieli¶my się z żon±, że w parafii p. w. ¶w. Erazma i Pankracego będzie tworzony oddział Towarzystwa, postanowili¶my się tam zaangażować. Jestem na razie członkiem wspieraj±cym, biorę udział drobniejszych pracach, np. w kwestowaniu, jestem także przewodnicz±cym s±du koleżeńskiego, ale w tym gremium na razie nie mam nic do roboty. Ostatnio w lipcu przewozili¶my ze Staniszowa do schroniska łóżka i szafki dla mężczyzn, którzy będ± tam mieszkali. Również form± wsparcia jest modlitwa, któr± ofiarujemy za członków Towarzystwa i mieszkańców schroniska.

R: Słyszałem, że macie już lokal na ulicy Anieli Krzywoń.

Darek: Tak jest to budynek byłego przedszkola zostało ono zamknięte. Teraz trwaj± tam prace porz±dkowe, które pozwol± na wstępna adaptację dla przyszłych lokatorów.

R: Ile tam będzie miejsc?

Darek: Z tego, co wiem w na pewno granicach 50 – 70.

R: Czy znajdzie się tylu chętnych?

Darek:  My¶lę, że znajdzie się sporo. Więcej na ten temat wie Zarz±d.

R: Czy jest to schronisko tylko dla mężczyzn?

Darek:  Tak. na razie dla mężczyzn. Może, gdy będzie więcej możliwo¶ci, ¶rodków i tego Ducha Bożego, powstanie też i dla kobiet. Zreszt± Zarz±d zastanawia się czy nie należałoby zacz±ć od samotnych matek.

R: Co powinien zrobić normalny człowiek z ulicy, gdy spotka bezdomnego. Wiadomo, że prosz± oni o pieni±dze, możemy spodziewać się, że wydadz± oni je niewła¶ciwie.

Darek: Nie mam dużego do¶wiadczenia w tych sprawach. Pamiętam, że kiedy¶ poprosili mnie o pieni±dze na jedzenie dwaj chłopcy – nie bezdomni. W pierwszym momencie odruchowo powiedziałem, że nie mam pieniędzy, spodziewaj±c się, że wydadz± je oni na alkohol lub inne używki. Po chwili pomy¶leli¶my z żon±, że można by im co¶ kupić do jedzenia w sklepie stoj±cym obok. Zawołali¶my ich i kupili¶my im co¶. Ostatnio za¶ spotkałem pana, który był bezdomny, znany wielu osobom. Miałem możliwo¶ć dania mu jedzenia, akurat miałem ze sob± zakupy żywno¶ciowe i nie chciałem mu dawać pieniędzy. Dałem mu to, co miałem przy sobie. Moim zdaniem wła¶nie lepiej jest pomóc tym ludziom rzeczowo, nie pieniędzmi. Natomiast odesłać takiego człowieka w ogóle bez pomocy jest też ciężko. Trudno potem jest mieć wyrzuty sumienia, że nie zrobiło się wszystkiego, aby mu pomóc.

R: Pełnisz funkcję szafarza nadzwyczajnego. Co czuje się, kiedy udziela się ludziom Komunii ¶w. tak jak kapłan?

Darek: Jest to bardzo poważna funkcja. Muszę cały czas mieć ¶wiadomo¶ć że jestem dalej zwykłym, wierz±cym człowiekiem, a nie kim¶ najważniejszym. Jest to posługa zwi±zana z pomoc± dla parafian i proboszcza. Czy to będzie chodzenie do chorych, czy pomoc księdzu na mszy ¶w. gdy jest np. bardzo dużo wiernych, mam ¶wiadomo¶ć, że muszę być do tego przygotowany. Przed udzieleniem komunii ¶w. nie mogę tak po prostu wpa¶ć prosto z ulicy do ko¶cioła, nie zastanowiwszy się, co będę robił za chwilę i będę to traktował jak podawanie gazet. Muszę mie¶ ¶wiadomo¶ć, że jest to naprawdę sakrament, Chrystus. Należy za każdym razem być w stanie łaski u¶więcaj±cej, aby godnie rozdawać komunię ¶w.

R: Jak Ci się pracuje z młodzież±? Czy jest ona gorsza niż w dawnych

Darek: Ogólnie nie narzekam. Gdy dowiedziałem się, że będę pracował w Mechaniku, powierzyłem swoje życie i swoje losy Bogu, po prostu zaufałem i na razie cieszę się dobrym zdrowiem. Nie jest na pewno lekko. Wymaga to jakiej¶ umiejętno¶ci nawi±zania kontaktu, raz lepiej, raz gorzej. To zależy od młodzieży.

R: Czy dyskutujecie na lekcjach?

Darek:  Bywa różnie. Czasem faktycznie młodzież chce podyskutować na poważne tematy, a czasem jest to zwykła próba sił – rzucanie pewnych argumentów i obserwacja, co też powie pan katecheta, może się zawstydzi, albo uda się go wyprowadzić z równowagi. My¶lę że z czasem można nauczyć się nawi±zywać kontakt z młodzież±, bo niezależnie czy mamy do czynienia z człowiekiem młodym czy starszym, ta umiejętno¶ć jest potrzebna. Nie jest to łatwe, ale możliwe do osi±gnięcia.

R: Jak czujecie się z małżonk± w roli rodziców?

Darek: Bardzo dobrze, choć przez pierwsze trzy dni, to musiałem brać co¶ na uspokojenie, bo bałem się, że złapię dziecko za mocno albo ¶cisnę. Te pierwsze dni były stresuj±ce, ale po kilku miesi±cach okrzepli¶my, że traktujemy to jako co¶ naturalnego i my¶lę, że będziemy ten obowi±zek z pomoc± Boż± wykonywać przynajmniej dobrze.

R: Na koniec co możesz dodać od siebie:

Darek: Bardzo dużo pomogło mi w moich sprawach religijnych i zawodowych wychowanie w duchu harcerskim i chciałem zachęcić do tego wszystkich młodszych od siebie. Nie zawsze młodzi ludzie chc± być harcerzami, ale staramy się te ideały im zaszczepić.

 

Z Darkiem Bakiem rozmawiał Mirosław Ludorowski